من خودم هيچ وقت از داستان های ليلی و مجنون و يا داستان های شبيه اين خوشم نمی اومد . هنوزم خوشم نمی ياد . بیچاره فرهاد به خاطر يه دختر سياه زنگباری بايد بره کوه بکّنه ، از اون طرف همون سياه زنگباری که اصطلاحاً بهش ميگن ليلی توی خونش ... خونش که نه ، قصر باباش لم داده روی تخت داره کِيفشو می کنه و حالشو می بره ؛ اصلاً از اين عشق های يه طرفه و بی هدف خوشم نمی ياد يعنی حالم ... !!! . يه دفعه کاملاً اتفاقی يه شعر دوبيتی از مولانا رو خوندم که خيلی باحال بود ، تو هم بخونش . (ضمناً بگم هنوزم از اين داستانهای عشقولانه خوشم نمی ياد ها ) :

گفت ليــلی را خليفه کان تويی               کز  تو  شد  مجنون پريشـــان و غوی

از دگر خوبان   تو  افزون نيستی               گفت خفّه چون  تو مجنون   نيستی